
Zes miljoen euro. Dat is de tussenstand na vijf dagen Serious Request, die rond half negen gisteravond bekend werd gemaakt. Een gigantisch bedrag, zeker als je het vergelijkt met de tussenstand van de afgelopen editie. Toen leverde de inzamelingsactie na vijf dagen zo’n 3,6 miljoen euro op. Dit jaar is het jaarlijkse goede-doelen-circus neergestreken in Enschede en wordt geld ingezameld om de babysterfte terug te dringen.
Tegelijkertijd open het Acht Uur Journaal gisteravond met een item over de Voedselbanken in eigen land. Het item begint met beelden van een supermarkt in Emmen waar mensen vrolijk de laatste kerstinkopen doen. “Even een extraatje dit jaar. Het mag. Het kan”, zegt een man alsof de crisis er nooit is geweest.
Zo anders gaat het bij de 137 voedselbanken die ons land telt. Die zagen ten opzichte van vorig jaar een gemiddelde stijging van 20% in de aanmeldingen. De woordvoerder sprak zelfs de verwachting uit dat volgend jaar een “nog rampzaliger” jaar zal worden. Ik kreeg er toch een beetje een dubbel gevoel bij dat we met z’n allen op de barricaden gaan staan voor de jaarlijkse 3FM-actie, terwijl ruim een miljoen mensen in eigen land moeilijk of niet kan rondkomen. Selectieve solidariteit?
Toen ik dit gisteravond, in iets andere bewoordingen, op Twitter plaatste, leverde dat natuurlijk de nodige reacties op. Een aantal heb ik hieronder geplaatst.
Begrijp me niet verkeerd. Goede doelen steunen is prima. En het een is zeker niet belangrijker dan het ander. Er kan mij niet genoeg geld naar het Rode Kruis gaan om babysterfte terug te dringen, al lijken anderen daar anders over te denken. Bezuinigen op ontwikkelingssamenwerking zou je eigenlijk niet eens moeten overwegen. Maar als we met z’n allen zes miljoen — en dat is nog maar een tussenstand — kunnen doneren, waarom moeten mensen in Nederland — zo welvarend als we zijn — dan nog steeds in armoede leven?
Verschillende mensen stelden voor om Serious Request 2013 in het teken te stellen van armoede in eigen land. Misschien niet eens zo’n gek idee als de armoede zo blijft stijgen als het SCP verwacht. Toch ook een deel van de kerstgedachte: omkijken naar je naaste. En die crisis? Kunnen we daar nu over ophouden? Zolang we elk jaar meer uitgeven aan kerstinkopen en vuurwerk kun je toch niet van crisis spreken? Of wel soms? Of is het crisis als we onze dure leasebak moeten omruilen voor een kleiner model en per jaar één keer minder op vakantie kunnen… Crisis is het voor mensen wiens bedrijven failliet gaan, werknemers die van de ene op de andere dag op straat staan en gezinnen die van de bijstand moeten leven.